Czymże są nasze myśli, jeśli nie nas samych formami, które płyną w stronę tych, których kochamy. Czymże list Twój każdy, jesli nie Tobą, ale Tobą pod tym kształtem. Dleczegóż nie mogłabyś i pod innym się objawić Dleczego by Twoja postać nie zdołała powtorzyć się tysiąc razy, polecieć do mnie przez fale powietrza jak magnetyzm?  (List do Delfiny Potockiej, 1839)

Biedny autor "Irydiona" i "Przedświtu"! Nie dlatego może, że nie zobaczył na własne oczy żadnej z  nie-boskich komedii naszego czasu (jako dźentelmen wiedział, kiedy umrzeć). Ale z tej przyczyny, że nie doczekał Internetu. Już widzę hrabiego-poetę, jak wystukuje na klawiaturze jeden ze stu tysięcy e-maili do Delfiny. Ona zaś, w obłoku pikseli trasmitowanym przez sieciową kamerkę, leci do niego  jak magnetyzm. Choć, swoją drogą, mniejszą mielibyśmy szansę na publiczne zaistnienie arcydzieła romantycznej  epistolografii. Namiętne do mistycyzmu zdania, sczezłyby zapewne podczas kolejnego formatowania twardego dysku. Lub zjadłby je bezduszny wirus, ktory nie wie, co to czucie i wiara.  A tak - wszystko przechował papier. Wytwały, wierny jak miłość tych dwojga.