• Krótka prezentacja zawartości pierwszego numeru Gdyńskiego Kwartalnika Artystycznego "Bliza".
• Wojciech Szczurek - refleksje prezydenta miasta. 

W wierszach i lirycznych notatkach Marciusza Moronia dominuje element improwizacyjny. Przenika je duch przygody ze słowem, obrazowania eksperymentalnego. Różnorodność obrazów bywa tutaj to filmowo dynamiczna („Cykliniarnia”), to intryguje zagadkowością („Gejzery”), to uwodzi niespodziankami wizualnych akordów („Melodia incompleta”). Wszakże czuję, że te wiersze powstawały w obliczu ogromnej trwogi zawisającej nad liryczną personą, która pali ją, zalewa, burzy pokój tak dalece, że trzeba uciec w głąb czasu przed-słownego, przed-pojęciowego („Historia”), lęk zakląć  humorem (gdy skończył się szabat/ pakujemy nos w niezłą kabałę – z wiersza „Księga odblasków”) albo znieczulić ironią („Dmie”). Wypada jednak przestrzec, każdego, kto pozwoli się wciągnąć w Moroniowe gry, że w naturze tej poezji leży skłonność do zwodzenia i wpuszczania czytelnika w wyjątkowo bujne maliny („Pierwsza świątynia”); w gęstwę fenomenów, które rwą się do znaczenia, nie chcąc być prostymi liczmanami, fragmentami chaosu (por. wiersz „Fundamenty”).
Przyjęta przez poetę strategia preferuje na ogół formę wewnętrznie uporządkowaną, acz swobodną, więc dość obszerną dla przepływających  wrażeń.  Niemniej wiersz „Dokument”, pokazuje, że Moroń sporo miałby do powiedzenia nawet bardzo zwięzłym, samoograniczającym się językiem.
Piszę o tym w trybie przypuszczającym. Już się nie dowiemy, w którym kierunku podążyłaby poezja Marciusza Moronia. Jej autor, człowiek wielu talentów, zginął tragicznie latem roku 2008.  

Znowu media rozmaitych orientacji powiadają, że Dzień Niepodległości smutny będzie i nudny. Bo parady, wieńce, kombatanci i harcerze.  A ileż przy okazji sposobności do narzekań! Kiedy sobie ponarzekamy na polityków, zawsze przy tej okazji narzeka się na pogodę, że listopadowa. Bracia i Siostry, zaprawdę powiadam Wam, gdybyśmy mogli, wypuścilibyśmy Piłsudskiego z Magdeburga, dajmy na to w maju, najpóźniej w lipcu. Załatwilibyśmy ponadto, aby rozejm kończący pierwszą wojnę światową podpisano w sierpniu, a nie błotnistą, pełną zaraźliwych miazmatów hiszpanki,  jesienią. Trudno jednak dyskutować z historią. Dorosłym narodom nie wypada zachowywać się jak hałastra zepsutych smarkaczy. Miast narzekać, weźmy nasz czas w swoje ręce.  Upieczmy sobie gęś; spróbujmy, czy cukiernikowi z sąsiedniej ulicy udały się świętomarcińskie rogaliki. Albo nawet jedźmy na wycieczkę. Pora poćwiczyć sztukę świętowania. Generalny sprawdzian - już za sześć tygodni.

Ostatni wieczór października. Jadę przez cały Gdańsk na Stare Przedmieście, na Pomorskie Zaduszki Artystyczne, przeniesione teraz ze św. Jana do starannie odnawianego gotyckiego kościoła św. Trójcy. 
Elektryczne światło nie potrafiło sprostać jego ogromowi, wysokości sklepień.
W gęstych, wilgotnych mrokach dziwnie głucho rozchodził się głos aktora (Dariusz Siastacz) odczytującego szkice-epitafia dla zmarłych od zeszłorocznych Zaduszek naukowców, literatów, dziennikarzy, malarzy napisane przez Tadeusza Skutnika. Nas, siedzących w ławach  było niewielu. Zdecydowanie mniej niż tych, których doczesne szczątki mieliśmy  pod stopami. Świątynia ta jest przecież wielkim cmentarzem elit intelektualnych dawnego Gdańska. Oczekują tu Sądu Ostatecznego, w miejscu omijanym przez turystów, cichym, sprzyjającym medytacjom o każdej porze dnia i roku.

Już jutro jedni w gromadach wymalowanych na straszno i śmieszno egzotów, włóczyć się będą po mniejszych tudzież większych miejscowościach naszej pięknej ojczyzny.  Inni bedą na to patrzeć koso i grzmieć nie bez racji, że, bracia i siostry, okultyzm i kultura śmierci (no bo niby czego? życia?). "Haloweenników" w niewielkim mam poważaniu. Dlatego między innymi, że celebrowany przez nich trupi karnawalik nikogo nie pociesza, a na prawdziwe śmiertelne strachy pomaga tyle, co umarłemu kadzidło.  Myślę jednak, że zamiast się gorszyć ich igraszkami, lepiej postarać się o przywrócenie właściwego klimatu świętowaniu Wszystkich Świętych, dnia naszych  wspólnych imienin. Dnia, kiedy, trochę jak w Wigilię, jesteśmy wszyscy razem. Tyle tylko, że umarli zapraszają żywych do siebie, na chwilę. Ale nie chcą pewnie, abyśmy cały dzień stali przy ich grobach, w chmurach przepalonej stearyny,  praktykując bardziej albo mniej szczere zasmucenie. Nie chcieliby też, byśmy byli posępni, ale żebyśmy byli święci, czyli piękni naszym człowieczeństwem. Tym, co w nas, jako w ludziach, najlepsze. 

Przyrzekam PT Autorowi i jego nie mniej szanownym Czytelnikom, że w dniu, kiedy recenzowałem „punctum”, wstałem z łóżka właściwą nogą, a pogoda była nawet znośna. Ale trudno mi się przekonać do jego wierszy-rozsypanek. Choć z drugiej strony wiem, że liryczne „ja” Murowanieckiego nie ma łatwo. W szczególności ze światem: impertynenckim, natrętnym, wpychającym się do wiersza drzwiami i oknami. A kiedy już przychodzi, nic, tylko go zapisać. Uformować mniej więcej spójną strukturę z obrazów  w niepokoju sypialnym (wiersz:  „retrospektrum”), ze scenek ulicznych („pub.lic relations”) i z przed-snów o pogubionych jezdniach. Poeta z zadziwiającą sprawnością notuje napływy, inwazje fenomenów, kolonizujących świadomość, wyruszających za nim w natychmiastowy pościg, gdziekolwiek byłby wyruszył („roboty drogowe”) lub się zatrzymał („nie zwracamy kosztów podróży”). Robi to tak szybko, że liryczna materia traci lekkość, nie nabierając wagi, która mogłaby na trwalej zatrzymać tekst w pamięci, zmusić mnie do skupienia. Czyżby z góry zakładał, że przegra walkę z własnymi wrażeniami?  Trochę szkoda, bo wielkim głosem przemawia za nim dowcip tudzież wdzięk, z jakim jego poezja się przejęzycza, a także samoswojość metafory  bardzo często trafiającej w sedno/ bezpuentnie. Niemniej obstaję przy swoim. Dyskurs ten, niekiedy prowadzony z rozmachem i zgrabnie (czego dowodem wiersz „kwaśne deszcze”), prosi o jakiś filtr, dyscyplinę, selekcję.