W wierszach i lirycznych notatkach Marciusza Moronia dominuje element improwizacyjny. Przenika je duch przygody ze słowem, obrazowania eksperymentalnego. Różnorodność obrazów bywa tutaj to filmowo dynamiczna („Cykliniarnia”), to intryguje zagadkowością („Gejzery”), to uwodzi niespodziankami wizualnych akordów („Melodia incompleta”). Wszakże czuję, że te wiersze powstawały w obliczu ogromnej trwogi zawisającej nad liryczną personą, która pali ją, zalewa, burzy pokój tak dalece, że trzeba uciec w głąb czasu przed-słownego, przed-pojęciowego („Historia”), lęk zakląć  humorem (gdy skończył się szabat/ pakujemy nos w niezłą kabałę – z wiersza „Księga odblasków”) albo znieczulić ironią („Dmie”). Wypada jednak przestrzec, każdego, kto pozwoli się wciągnąć w Moroniowe gry, że w naturze tej poezji leży skłonność do zwodzenia i wpuszczania czytelnika w wyjątkowo bujne maliny („Pierwsza świątynia”); w gęstwę fenomenów, które rwą się do znaczenia, nie chcąc być prostymi liczmanami, fragmentami chaosu (por. wiersz „Fundamenty”).
Przyjęta przez poetę strategia preferuje na ogół formę wewnętrznie uporządkowaną, acz swobodną, więc dość obszerną dla przepływających  wrażeń.  Niemniej wiersz „Dokument”, pokazuje, że Moroń sporo miałby do powiedzenia nawet bardzo zwięzłym, samoograniczającym się językiem.
Piszę o tym w trybie przypuszczającym. Już się nie dowiemy, w którym kierunku podążyłaby poezja Marciusza Moronia. Jej autor, człowiek wielu talentów, zginął tragicznie latem roku 2008.